Specjalne strefy ekonomiczne
Analiza programów telewizyjnych i ich oglądalności przeprowadzona przez OBOP pokazuje, że w 1998 roku statystyczny Polak oglądał reklamy telewizyjne przez 4 dni 6 godz. i 26 min. W ubiegłym roku w stacjach telewizyjnych TVP 1, TVP 2, Polsat, RTL 7 wyemitowano 52 896 bloków reklamowych. Należy ponadto doliczyć czas emisji różnorodnych programów typu audiotele czy formy ukrytej reklamy w filmach fabularnych i programach sponsorowanych. Ważnym segmentem programu, zwłaszcza stacji komercyjnych, jest teleshopping, czyli sprzedaż różnorodnych towarów za pośrednictwem telewizji. Praktykowany np. w Polsacie teleshopping jest właściwie ciągiem następujących po sobie reklam znanych od dawna w USA pod nazwą „direct -response- advertising", prezentującej w formie zabawowej towary, które dzięki łączom elektronicznym natychmiast możemy zrealizować (im szybciej, tym większa bonifikata). Można sądzić, że wkrótce również w naszej części świata pojawi się kanał w rodzaju Home Shopping Network, który przez całą dobę non-stop oferuje ..znakomite i przyjemne" zakupy na obszarze Stanów Zjednoczonych. Ostatni boom akcji spółek internetowych, m.in. zajmujących się sprzedażą, świadczy o wzrastającej roli mediów elektronicznych w światowej gospodarce. Reklamy w telewizji uświadamiają nam, że medium to jest przedsiębiorstwem nastawionym na zysk. Nie widzę w tym względzie różnicy pomiędzy stacjami komercyjnymi a telewizją publiczną. Wszystkie walczą o widownię, podstawowym kryterium staje się oglądalność, która decyduje o umieszczeniu reklam. Również w telewizji publicznej program ustala się pod gusta masowej publiczności.Ambitniejsze programy zostały przesunięte na godziny nocne. W czasie największej oglądalności (prime limę) króluje kultura popularna, której głównym wymiarem jest orientacja na konsumpcję, hedonizm, zabawę. IMeil Postman (1985) w pamflecie na telewizję twierdzi, że główne zagrożenie ze strony amerykańskich mediów płynie z potraktowania wszystkiego jako rozrywki i mierzenia wartości kultury intensywnością śmiechu, który powinna wywołać. Również w polskich kanałach telewizyjnych coraz częściej tematy z dziedziny polityki, gospodarki, zdrowia, religii stają się pretekstem do realizacji funkcji rozrywkowo -sensacyjnej i przypominają bardziej show. Widzowie epatowani są przede wszystkim informacjami o zbrodniach, aferach, katastrofach oraz plotkach z życia towarzyskiego, modzie i tzw. „śmiesznych rzeczach". Wzrost oglądalności informacji TVN świadczy - jak powiedział jeden z dziennikarzy tej stacji - o umiejętnym łączeniu informacji z rozrywką. Roger Silverston, autor książki „Telewizja i życie codzienne" (1994) stwierdza, że telewizja wkomponowała się w życie codzienne ludzi, ponieważ umiejętnie wiąże ze sobą różne sfery życia rodzinnego, pracy, rozrywki, wypoczynku. Według badacza kontekstem telewizji jest „ideologia życia codziennego" łącząca to, co prywatne z tym. co publiczne.